Page 365/365

31.12.2018

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

9 ώρες πριν το «κοσμοϊστορικό» γεγονός που περιμένουμε όλοι κάθε χρόνο τέτοια μέρα. 9 ώρες πριν από την μοιραία στιγμή που το ρολόι χτυπάει 00:00 , πριν την ώρα που όλοι μας δίνουμε με τον εαυτό μας δυνατές υποσχέσεις, ευχόμαστε για τα καλύτερα, που μερικοί αναπολούμε τα όμορφα του έτους που φεύγει ή περιμένουμε πως και πως ώστε να πάει στο διάολο. Θεωρώντας πως ο αριθμός αυτός, το 2018 στην προκειμένη περίπτωση , φταίει για τα άσχημα που χτύπησαν την πόρτα μας. Τι πιο φαντασμαγορικό από το να αλλάξει όμως ένας αριθμός κατά 1;Μάλλον κάτι αρκετά σημαντικό για μερικούς από εμάς, για μερικούς που μας δίνει κίνητρο ώστε να ξεκινήσουμε την ημέρα 1 του νέου μας βιβλίου πολλά υποσχόμενοι, κάνοντας σχέδια που την προηγούμενη χρονιά μπορεί να μην είχαμε καν κατά νου, βάζοντας ως στόχο να έχουν καταγραφεί με επιτυχία ως την σελίδα 365. Μάλλον κάτι αρκετά ασήμαντο για όσους θεωρούν αυτή την αντιμετώπιση παιδιάστικη, για όσους θεωρούν την πρώτη Ιανουαρίου κάτι αντίστοιχο με τις 23 Ιουλίου. Και στις δύο γκάμες ανθρώπων όμως, που αντιμετωπίζουν το πέρασμα από το ένα έτος στο άλλο από διαφορετική οπτική γωνία, άλλοι από την γωνία της παιδικής αθωότητας και θετικότητας, άλλοι από την γωνία του ρεαλισμού και της κυνικότητας, υπάρχει μια κοινή διαδικασία που επιτελεί ο ανθρώπινος νους, το οποιοδήποτε ανθρωπάκι.Η περιβόητη «καναπέδια», όπως την ονομάζουν δύο αγαπημένα μου πρόσωπα, δύο πρόσωπα που νιώθω ευγνώμον που μου χάρισε το 2018. Δεν πρόκειται για το γνωστό «σαλόνι χαλαρώνω choco marocana», πρόκειται για τον καναπέ της σκέψης που επισκεπτόμαστε όλοι ( κόβω το χέρι μου) κάθε 31 Δεκέμβρη. Τώρα που «μιλάμε» λογικά αρκετοί είναι αυτοί που κάθονται στον καναπέ του σαλονιού τους , με ζεστό καφέ , σοκολάτα, ή τσάι (αναλόγως τις ορέξεις ρε παιδιά) και κοιτάνε τον τοίχο. Έναν τοίχο που μέχρι χθες μπορεί να μην έβλεπαν τίποτα εκτός από λευκή μπογιά, έναν τοίχο που όμως κάθε τελευταία μέρα του έτους, κρύβει την ταινία της χρονιάς που μας πέρασε. Η μηχανή του μυαλού μας παίζει την δική της ταινία, η οποία προβάλεται στον τοίχο μας και αναβιώνει στις σκέψεις μας αυτά που ζήσαμε το 2018. Για τον καθένα η πλοκή διαφορετική, αλλά σε κάθε ταινία τα κλάματα, οι χαρές, οι φωνές, οι επιτυχίες, οι απώλειες, οι απογοητεύσεις, οι καινούργιοι άνθρωποί, οι όμορφες εμπειρίες, είναι εκεί και κοντοστέκονται, σε άλλους πιο πολύ κλάμα σε άλλους πιο πολύ χαρά. Σε άλλους ένα όμορφο τέλος του ημερολογίου τους, σε άλλους ένα άθλιο. Κοινώς; O περιβόητος απολογισμός της χρονιάς, που όλοι καταγράφουμε ποιος έμεινε στην ζωή μας, ποιος έφυγε οικειοθελώς και δυστυχώς ποιος έφυγε μόνιμα (κυριολεκτικά και μεταφορικά, γιατί και αυτά στο ημερολόγιο της ζωής συμβαίνουν…)Η διαδικασία αυτή στο δικό μου σπίτι φέτος δεν έλαβε χώρα, κλασσικά με εμένα να σκέφτομαι και να μιλάω στο μαξιλάρι του καναπέ με μοναδικό θεατή τον σκύλο μου. Γιατί δυστυχώς για εμένα το 2018 φεύγει από το κατώφλι του σπιτιού μου αγκαλιάζοντας ένα κομμάτι, έναν άνθρωπο που ήταν και ελπίζω να είναι κομμάτι κάθε μου χρονιάς, οδηγώντας το στην εντατική. Με αποτέλεσμα; Να μην προβάλω ταινία σήμερα στο Κλημόσπιτο με τίτλο «Adventures 2018» αλλά με αποτέλεσμα να αναλογίζομαι και να σας εκμυστηρεύομαι κάτι μικρό. Κάτι μικρό με νόημα μεγάλο όμως, νόημα που παίρνει σάρκα και οστά δυστυχώς όμως στις δύσκολες στιγμές. Όσο σκληροτράχηλο και κυνικό και αν ακούγεται πράγματι οι άνθρωποι πάνε και έρχονται, εκ φύσεως. Αλλιώς; Απλά δεν θα είχαν πόδια. Τα δάκρυα μας αξίζει να τα ρίξουμε, για αυτούς που δεν φεύγουν οικειοθελώς , για όσους δίνουν την δική τους μάχη υγείας για να είναι κοντά μας αλλά τελικά δεν μπόρεσαν να είναι. Από συγκίνηση για τους φίλους που μας στάθηκαν καλύτερα και από γονείς, για τα μοναδικά μας άτομα που μας κρατάνε το χέρι και στο φετινό πέρασμα από το 2018 στο 2019. Σίγουρα όμως όχι για εκείνους τους φίλους, τους γνωστούς, ακόμη και τους γκόμενους που αποφάσισαν να απέχουν. Για αυτούς ας ρίξουμε ένα δακρυάκι και έξω από την πόρτα.  Και αυτό γιατί; Γιατί σίγουρα μια χρονιάς θα είναι καλύτερη και πιο καθαρή, κρατώντας τα αληθινά, τα αγαπητά, τα γνήσια δίποδα.Και κάπου τώρα που με πιάνει η κλασσική πρωτοχρονιάτικη μελαγχολία μου, φέτος με μια δόση λύπησης, κρίσης και πόνου παραπάνω, τουλάχιστον για κάποιον ουσιώδη λόγο και όχι λόγω της ηλίθιας καταθλιπτικότητας που προκαλεί το χριστουγεννιάτικο mood, ήρθε η στιγμή να ξεπροβάλλει στο μυαλό μου ένα περσινό post, το οποίο λειτούργησε ως παυσίπονο.  Ξεκλειδώνοντας δια μαγείας τις αρνητικές σκέψεις του μυαλού μου και αποδεικνύοντας πως μέσα σε φοιτητικά site όπως το «ΕΚΠΑποκαλύψεις» κρύβονται και μερικοί νέοι που δεν βιάζονται να καταγράψουν τις αρνητικές τους σκέψεις όπως έκανα εγώ τώρα… Έναν νέο που μπήκε στον κόπο να καταγράψει και ορισμένα από τα καλά που πραγματοποιήθηκαν αυτό το έτος, τα οποία δεν ήταν λίγα. Λίγες ώρες απέμειναν λοιπόν για να έρθουν και αυτές οι 365 μέρες στο τέλος τους, για άλλους από εμάς 365 μέρες με 80 % χαράς και 20 % λύπης και για άλλους το αντίστροφο. Παρόλα αυτά μήπως οι ώρες που μας απομένουν τελικώς δεν είναι όμως τόσο λίγες αλλά μας προσφέρουν το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για να πούμε αυτά που δεν είπαμε, να διορθώσουμε ορισμένα από τα λάθη που κάναμε, να κάνουμε όσα φοβόμασταν ότι θα μετανιώσουμε και να σχηματίσουμε τον δρόμο προς ακόμη 365 μέρες που θα πρέπει να διαμορφώσουμε 10 φορές καλύτερα από τις προηγούμενες; Δεν λέω αναπαυτικός και ο καναπές σας αλλά και οι ώρες που απομένουν πολύτιμες. Ας ξεκινήσει η δική μας αντίστροφη μέτρηση!Το μόνο που εύχομαι φέτος αγαπητό μου ημερολόγιο; Υγεία , αγάπη και πάλι υγεία και αγάπη! Γιατί; Mόνο αυτά χρειάζονται…
Υ.Γ 1: Το να βγω σήμερα , το κάνω μόνο για εσένα, γιατί αν μπορούσες να περπατήσεις, θα έβγαινες. Και αυτό; Γιατί αγαπάς την ζωή, την αλλαγή και θα αγαπούσες/αγαπήσεις πρώτος το νέο έτος.  Μπορεί όχι με ένα ποτήρι μπύρα όπως συνήθιζες, αλλά με σωληνάκι , αλλά και πάλι θα το αγαπήσεις.Υ.Γ 2: Συγνώμη για την φρικαλεότητα, αλλά το γράψιμο είναι η καλύτερη εξωτερίκευση συναισθημάτων.

Επιμέλεια Άρθρου

Αθηνά Κλήμη

  • Alexandra Koutsoukou

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *